03 De woestijn en door naar Buchara

19-4

We verlaten Samerkand en hebben zo,n 300 km te rijden. Voor Nederlandse begrippen is dat 3-4 uurtjes. Maar… de autobaan waar we op rijden is van Oezbeeks asfalt gemaakt. Dat wil zeggen dat deze niet bestand is tegen temperaturen van -35 ‘s winters. Dus grote gaten waar de bus overheen dendert.  Voor dat we Samerkand (600.000 inwoners) uit zijn duurt al lang en daarna komen we in een heuvelachtig gebied. Dit zijn de uitlopers van het Pamir gebergte. Het is zondag vandaag en dat betekend dat de bevolking gaat barbecueën langs de weg en dan met de hele familie tegelijk. Overal langs de snelweg staan geparkeerde auto’s in de berm en zitten mensen tegen de hellingen in het gras.

 Vuurtje maken en sjaslik braden maar. We stoppen in een stadje voor koffie en daarna draaien we een eindeloze vlakte op. Het is fijn zand maar nu begroeit met kort gras. Onze gids zegt dit is de woestijn die in de lente een korte periode groen is en daarna verbrand het gras in de zomer. Na veel hobbelen over een slechte weg komen we bij een Yurt -kamp aan waar we zullen verblijven.

De yurts zijn voor 4 personen en samen met Joke en Nick delen we zo grote ronde tent. De yurt is opgebouwd uit houten latten en bekleed met dik vilt en bovenop een afdekking met zeil om het waterdicht te maken. Binnenin kleurrijk bekleed met linten en vloerkleden.
 We gaan in de middag naar het Aydar Kull meer. Een enorm meer van 180 bij max 32 km groot. We maken een wandeling langs de kust en zien watervogels ,eilanden etc. Het is prachtig, maar wat laten de mensen hier een afval achter, zo jammer…

 Als we terug zijn bij het yurt-kamp zijn er enkele mensen uit de groep die nog een rondje op een kameel gaan doen. Voor ons te toeristisch en niet ons ding…   We drinken op het centrale binnenplaats en Oezbeek biertje en dat is redelijk goed te drinken. Voor het avondeten lopen we een heuvel op om te hopen dat we nog een mooie zonsondergang gaan zien.

 Maar helaas net voordat die ondergaat zakt de gouden bol in de nevel.  Ik heb mooiere gezien. Het avondeten is in een grote ruimte en dat gaat op een hilarische manier.  We zijn met andere groepen hier en totaal zo,n 60 mensen. We worden door Jon gewaarschuwd dat als de deur waarachter een lopend buffet staat, open gaat, dat je zorgen moet snel te zijn en in één keer je bord goed vol te scheppen want een 2e keus/kans is er niet meer. ( hond in de pot)  Dus in de startblokken en rennen.. Een groot bord pakken en overal langs en scheppen maar. Alles door elkaar. Salade, rijst, groente, gebakken aardappels en toetje en de saus her en der overheen 🙈  Er is een grote Duitse groep en daar kun je wat betreft het volladen van borden noooit!! van winnen. Gênant gewoon. Ik denk nog terug aan toen ik vroeger in militaire dienst was. Eten werd toen op een stalen 3 vaks bord geschept en natuurlijk ging de jus bij het vlees toen altijd over je pudding .  Terug naar de tafels en lachen met elkaar om deze manier van bunkeren. 
Na het eten krijgen we nog de uitsmijter van de dag.  Een heuse Oezbeekse volkszanger die met een inheemse mandoline allerlei volksliederen gaat zingen bij het kampvuur midden in het kamp.  Wel leuk en sfeervol onder een mooie sterrenhemel.  

Dan komt het slapen in een hard bed 🛌 . Dus eigenlijk niet super geslapen maar dat mag de pret niet drukken. En oh ja , het toiletgebruik ‘s nachts is buiten in een ander gebouw ( net een camping dus😂) 

20-4

we gaan om 8.30 weer vertrekken dus voor die tijd ontbijten. Gelukkig gaat dat bij het ontbijt buffet wel op een normale manier en hoef je niet te bunkeren.  Dus rustig je broodje met ei , sapje en koffie naar binnen werken en klaar voor de strijd vandaag.

We rijden weer de woestijn uit over dezelfde hobbelweg en geheel doorgeschud komen we weer aan bij de koffiestop van gisteren.

Daar hebben ze goede koffie en daarna door richting Buchara. We zien onderweg hoe de bevolking hier woont. Hoofdzakelijk op het platteland in lage platte huisjes met golfplaten of ( heel slecht) asbestcement platen. Wel hebben ze allemaal een groente tuintje. Aangelegde mooie siertuinen zoals wij die kennen hebben ze niet. Het moet functioneel zijn. Siertuinen zie je wel in de grote steden als park aangelegd. We hoorden dat de jongste zoon met zijn vrouw meestal in het ouderlijk huis blijft wonen en de verplichting heeft om in de aangebouwde ruimte zijn ouders te verzorgen als ze ouder worden. Dit is de volksgewoonte hier. De oudere broers zijn vrij om zelfstandig een huis te zoeken. Daarom is ook de belangrijkste vraag van jonge meiden die verkering krijgen : ben je de jongste zoon of niet? ( zo ja dan zit je met je schoonmoeder opgescheept 😂😂) 

We stoppen bij de overblijfselen van een karavanserai uit de 11e eeuw.   Vroeger tijdens de zijderoute periode waren dit pleisterplaatsen waar grote karavanen beschut tegen de zandstormen de nacht doorbrachten. Op flinke dagafstanden waren die gebouwd tussen de grote handelssteden in.  Van deze karavanserai staat alleen de grote toegangspoort nog en zien we funderingsresten . Toch wel groot , zo’n 100x100 meter was vroeger een ommuurde binnenruimte voor mens en dier. 

Vlak bij was een hele grote gemetselde overdekte waterput, waar het water koel en schoon en zonder zand  beschikbaar was voor de karavanserai. Bijzonder hoe ze in de 11e eeuw al zo’n bouwwerk konden maken.. 

We gaan verder en stoppen in het stadje Gijduvan . Dit is een centrum van de traditionele pottenbakkers. We bezoeken een pottenbakkerij en krijgen natuurlijk uitleg over hoe dit nog steeds op traditionele wijze gaat. De klei ( bentoniet) wordt met de hand op een wiel tot potten borden, kommen etc. gevormd. . Het glazuur maken ze geheel van natuurproducten en wordt als poeder gemalen met een molensteen die door een ezel wordt rondgedraaid. Alle patronen worden handgeschilderd met verf op natuurbasis. Leuk souvenir voor  thuis.

Veel aardewerk op de grote bazaars wordt in een fabriek gemaakt en is dus goedkoper en wordt algemeen als gebruiksvoorwerp in huis gebruikt. Laat deze pottenbakker nou  een restaurant hebben voor de vele gasten die hier stoppen. We lunchen deze keer niet met PLOV 🙈 maar met een overheerlijke sjaslik-spies met een Oezbeeks biertje in plaats van gele thee.  Beter zo… 😃  

En weer door…. Nog 1,5 uur rijden naar Buchara volgens onze Jon. Ook hier weer onderweg het zelfde beeld. Veel vrachtverkeer. Auto’s van het merk chevrolet zie je hier overal.  Blijkt dat hier een grote fabriek van dat merk staat en de auto worden al gebouwd met een gasinstallatie als brandstof. Dit is hier maar €0,20 per liter.  Benzine kost hier €1,00 p liter dus veel mensen kopen een chevrolet ( goedkope auto met gas) .

Omdat dit een vlakke streek van Oezbekistan is, zien we veel landbouw. Groenten en veel teelt in kassen. Qua klimaat hebben ze hier een lange winter ( tot -25 gr) en een lange zomer (40+ graden) en eigenlijk maar 1 maand lente in april-begin mei en 1 maand herfst ( sept/okt.). In die 2 maanden is het heerlijk en zijn er ook de meeste toeristen uiteraard. Wij genieten van 18-26 graden deze week. Maar vandaag breken we dat gemiddelde . Het is hier aan het eind van de middag in Buchara 30 graden en het blijft nog lang warm vanavond.  Na het inchecken lopen we de binnenstad in. In één woord adembenemend mooi. Wat een stad. Je waant je eeuwen terug in de tijd. De hele binnenstad is een openlucht museum met mooie pleinen, bazaars, poorten en een enorm groot fort.  Gaan we morgen allemaal zien. 
Nu op zoek naar een leuk restaurant , en die vinden we en eten heerlijk buiten in een grote tuin.. het eten was prima maar de bediening was erg traag. 
Vandaag en overmorgen blijven we in deze oude silk road city. 
 

tot een volgende vanuit Buchara